Samstag, 22. August 2026

Iom pri kulturo

Mi skribis kun negativa konotacio (subkompreno), ke iuj infanoj ne scias legi analogan horloĝon. Poste mi trarigardis miajn ĉambrojn: Ni ne plu havas analogajn horlôgojn. Ĉiuj horloĝoj estas diĝitaj, ciferecaj. Bone. Mi cedas, ke hodiaŭaj homoj ne bezonas legi analogan horloĝon.

Sed kio okazas, se mi volas indiki, ke iu rado iras dekstrume, do horloĝdirekte?

Mia filino atentigis min pri simila fenomeno: La simbolo de la komputera ordono konservi estas klasika disketo ( 💾 diskedo). Diskedojn oni delonge ne plu uzas, sed la simbolo restas. Aliaj »praaj« simboloj estas aŭskultilo de klasika telefono (📞), koverto de letero por retpoŝto (✉, enira mesaĝo: 📩, elira mesaĝo: 📨, amletero: 💌, dorsoflanko de koverto: 🖂), filmkamerao (🎥). (Ĉiuj tiuj simboloj estas unikodaj, do vi povas simple kopii kaj alglui ilin).

En Germanio ekzistas aparta skribo aŭ tiparo, kiu nomiĝas frakturo. Mi kiel infano lernis legi frakturon per la milpaĝa biblio de miaj gepatroj, kaj eĉ hodiaŭ mi legas tiun skribon tute flue. Cetere ankaŭ mia filino scipovas tion. Mia deziro estas, ke ĉiuj abiturientoj (lernantoj transirontaj al universitato) en Germanio scipovu tion. Kial? Unue ĉar fraktura skribo estas parto de nia kulturo, kaj due ĉar sciencistoj devas labori per originalaj verkoj. Povas esti skanaĵoj, sed tamen ekzaktaj kopioj de originaloj, ne iaj aŭ ies resumoj. Kaj multaj el malnovtempaj originalaĵoj estas presita en fraktura skribo.

Kulturo konservas multon de niaj scioj kaj povoj. Jen la horloĝdirekta irado de rado, jen la simbolo de diskedo, jen frakture presitaj verkoj. Tiuj konservaĵoj ankoraŭ estas necesaj hodiaŭ. Ĉu la homoj en estonteco bezonos tion, tio por mi hodiaŭulo ne estas interesa.

Por mi ankaŭ Esperanto apartenas al niaj klerigado kaj edukado, al niaj konservenda kulturo kaj kultura heredo. Tial ni lernu, disvastigu kaj parolu ĝin.

(Ĉirkaŭ 250 vortoj.)


2026-08-08.


Samstag, 8. August 2026

Domkoboldoj - Heinzelmännchen

Jen mallonga teksto kun simplaj frazoj por plezura legado aŭ Esperanto-kurso.

En Kolonjo iam antaŭ longa tempo vivis domkoboldoj. Dum jarcentoj ili helpis malriĉulojn per sia laboro. Ili faris tion pro inklino. En la nokto ili eliris el siaj kaŝejoj en la profundo de la tero. Per mallaŭtaj paŝoj ili eniris la loĝejojn de la homoj. Lerte ili uzis ĉiun ilon. Malgraŭ sia malgrandeco ili kuraĝe entreprenis pezan laboron. Pro siaj diligenteco kaj lerteco ili plenumis ĉiujn faraĵojn en mallonga tempo. Ilia laboro devis esti finata antaŭ la mateno. Ĉe mateniĝo ili reiris en siajn loĝejojn. Dankeme multaj homoj lasis manĝaĵojn kaj trinkaĵojn por la bonaj koboldoj sur tablo.

Grafikaĵo: https://www.craiyon.com/de

Pro scivolemo la edzino de tajloro volis subaŭskulti la koboldojn kaj disĵetis pizojn en la salono. En la mallumo de la nokto la domkoboldoj glitis, stumblis kaj falis pro la pizoj kaj dolorigis sin. Tial ili neniam revenis.

Ernst Weyden unuafoje skribe fiksis la legendon pri »Heinzelmännchen« en 1826.

(Ĉirkaŭ 160 vortoj.)


2026-06-19