Samstag, 5. September 2026

Skizo pri la strukturo de Usono

La Unuiĝintaj Ŝtatoj de Ameriko (cetere la unusola ŝtato sur tiu kontinento, kiu havas la esprimon »Ameriko« en sia nomo) konsistas el individuaj, suverenaj (federaj) ŝtatoj, kiuj delegis kelkajn respondecojn al federacia registaro. Estas tiom malmultaj respondecoj, ke Usono eĉ ne havas Ministron pri Internaj Aferoj (estas Sekretario pri Internaj Aferoj, sed li ĉefe respondecas pri naciaj parkoj kaj rilatoj al indiĝenoj). Ĝenerale validas, ke la federacia registaro prizorgas eksteran politikon kaj kelkajn interŝtatajn aferojn. Ĉio alia restas ĉe la federaj ŝtatoj, precipe aferoj rilataj al la ĉiutaga vivo de civitanoj.

Grafikaĵo: https://de.wikipedia.org/wiki/Datei:Map_of_USA_with_state_names.svg

Tio estas simpligita klarigo, ĉar la limoj fariĝis malklaraj en iuj aferoj dum la pasintaj ducent kvardek jaroj. La influo de la federacia registaro konstante pliiĝis precipe ekde la secesia milito (American Civil War).

Ĉiu el la 50 ŝtatoj havas »reziduan (restan) suverenecon«. Ili havas siajn proprajn armeojn kaj aerarmeojn (la Nacian Gvardion), tute apartajn jurajn sistemojn, kolektas siajn impostojn sendepende de la federacia registaro, kaj decidas pri aferoj kiel ekzemple pri trinkado de alkoholo kaj pri rajto de geedziĝo. Ili respondecas pri edukado kaj ankaŭ pri sanservo. Eĉ en la tutlanda Medicaid-programo por malriĉuloj la federaj ŝtatoj determinas precize, kiu rajtas je avantaĝoj. Sociala asekuro, aliflanke, estas federacia programo.

La federaj ŝtatoj ankaŭ decidas pri aferoj kiel somera horloĝtempo. Arizono ekzemple ne havas someran horloĝtempon, argumentante, ke ĝi jam ricevas pli ol sufiĉe da sunbrilo. Sed la Navaha Nacio, kies teritorio kuŝas plejparte ene de Arizono, ne transprenis ĉi tiun staton, tial tiu parto de Arizono havas someran horloĝtempon. Tamen, ne la tuta areo: la Hopia Nacio troviĝas ene de navaha teritorio, kaj tie ne estas somera horloĝtempo.

En Usono ne ekzistas centra civitana registrejo nek federaciaj identigiloj nek stirpermesiloj nek kodoj (libro de leĝaroj), kiel ni konas tiujn en Germanio. La federacia justico estas aparta de tiu de la ŝtatoj. Impostoj pri benzino, cigaredoj kaj biero varias de ŝtato al ŝtato kaj ofte de municipo (la plej malalta administrada ebeno, komunumo) al municipo. La federacia registaro ne povas altigi la aldonvaloran imposton, ĉar kiel multaj aliaj impostoj ĝi konsistas el partoj pagigita de la federa ŝtato kaj pagigita de la loka registaro. La aldonvalora imposto povas esti en unu ŝtato 0%, en iu municipo preskaŭ 10 %, sed nenie 19% kiel en Germanio.

La federacia registaro efikas eksteren, la federaj ŝtatoj efikas internen. Ambaŭ kontrolas unu la alian: La federacia registaro certigas, ke neniu ŝtato invadas siajn najbarojn aŭ subite deklaras diktaturon. La ŝtatoj kune certigas, ke la federacia registaro ne transpaŝas siajn limojn.

Tial la partopreno en balotado je la federacia nivelo estas relative malalta. La kialo ne estas ĝenerala politika malinteresiĝo de usonanoj, sed simple la fakto, ke la federacia registaro apenaŭ ludas rolon en la vivo de averaĝa civitano. Ŝtata kaj loka politikaj agadoj estas multe pli gravaj por ili, kie ili ankaŭ havas grandan kaj rektan influon.

Same la ŝtataj kaj lokaj juroj estas pli gravaj en Usono ol en Germanio, kie la gravaj aferoj estas decidataj je la federacia nivelo. Kiam usona prezidento parolas pri impostreduktado, li nur aludas federaciajn impostojn, ne la ĝeneralajn impostojn.

La divido de respondecoj inter la federacia kaj federaj registaroj ankaŭ estas unu el la plej grandaj disputpunktoj inter Demokratoj kaj Respublikanoj. Demokratoj volas transdoni multajn respondecojn - precipe socialan subtenon - al la federacia registaro, dum Respublikanoj volas teni ilin ĉe la federaj ŝtatoj.

Rigardi Usonon kiel unuopan nacion estas malpreciza. La lando fakte ne konsistas el 50 ŝtatoj; sed el 3 600 municipoj. Krom tiuj ekzistas pli ol 560 aŭtonomaj indianaj teritorioj konataj kiel suverenaj enlandaj nacioj (sovereign domestic nations). Precize oni ankaŭ devas enkalkuli ĉiujn aliajn specialajn administrejojn (lernejajn zonojn kaj universitatojn), kiuj ĉiuj posedas ian gradon de aŭtonomeco. Tio estas la totalo de proksimume 85 000 administraj unuoj — ĉiuj estas pli-malpli sendependaj, memstaraj objektoj.

Municipoj kolektas siajn proprajn impostojn, povas ŝanĝi trafikregulojn, kaj eĉ realigi leĝojn pri ĉifrado de Wi-Fi. Distrikta ŝerifo estas rekte elektita de la civitanoj. Ĉiu urbo havas sian propran policon, kies rajtoj kiel jura instanco finiĝas ĉe la urbolimoj, kaj kiu respondecas nur al la urba registaro. Ekzistas miloj da leĝoj pri armiloj en Usono, ĉar la federacia registaro laŭ la Dua Amendo al la usona konstitucio ne rajtas jure agi pri tio.

Ĉar oficistoj kaj postenuloj en Usono preskaŭ ĉiam estas determinataj per rektaj balotoj - la ĉefa escepto estas la prezidanto -, la unuopaj civitanoj havas tre gravan influon al la aferoj, kiuj rekte tuŝas ilian vivon.

Fonto: https://usaerklaert.wordpress.com/2006/06/25/die-grobstruktur-der-usa-oder-wo-man-vor-bush-am-sichersten-ist/

(Ĉirkaŭ 730 vortoj.)


2026-08-21.

Samstag, 22. August 2026

Iom pri kulturo

Mi skribis kun negativa konotacio (subkompreno), ke iuj infanoj ne scias legi analogan horloĝon. Poste mi trarigardis miajn ĉambrojn: Ni ne plu havas analogajn horlôgojn. Ĉiuj horloĝoj estas diĝitaj, ciferecaj. Bone. Mi cedas, ke hodiaŭaj homoj ne bezonas legi analogan horloĝon.

Sed kio okazas, se mi volas indiki, ke iu rado iras dekstrume, do horloĝdirekte?

Mia filino atentigis min pri simila fenomeno: La simbolo de la komputera ordono konservi estas klasika disketo ( 💾 diskedo). Diskedojn oni delonge ne plu uzas, sed la simbolo restas. Aliaj »praaj« simboloj estas aŭskultilo de klasika telefono (📞), koverto de letero por retpoŝto (✉, enira mesaĝo: 📩, elira mesaĝo: 📨, amletero: 💌, dorsoflanko de koverto: 🖂), filmkamerao (🎥). (Ĉiuj tiuj simboloj estas unikodaj, do vi povas simple kopii kaj alglui ilin).

En Germanio ekzistas aparta skribo aŭ tiparo, kiu nomiĝas frakturo. Mi kiel infano lernis legi frakturon per la milpaĝa biblio de miaj gepatroj, kaj eĉ hodiaŭ mi legas tiun skribon tute flue. Cetere ankaŭ mia filino scipovas tion. Mia deziro estas, ke ĉiuj abiturientoj (lernantoj transirontaj al universitato) en Germanio scipovu tion. Kial? Unue ĉar fraktura skribo estas parto de nia kulturo, kaj due ĉar sciencistoj devas labori per originalaj verkoj. Povas esti skanaĵoj, sed tamen ekzaktaj kopioj de originaloj, ne iaj aŭ ies resumoj. Kaj multaj el malnovtempaj originalaĵoj estas presita en fraktura skribo.

Kulturo konservas multon de niaj scioj kaj povoj. Jen la horloĝdirekta irado de rado, jen la simbolo de diskedo, jen frakture presitaj verkoj. Tiuj konservaĵoj ankoraŭ estas necesaj hodiaŭ. Ĉu la homoj en estonteco bezonos tion, tio por mi hodiaŭulo ne estas interesa.

Por mi ankaŭ Esperanto apartenas al niaj klerigado kaj edukado, al niaj konservenda kulturo kaj kultura heredo. Tial ni lernu, disvastigu kaj parolu ĝin.

(Ĉirkaŭ 250 vortoj.)


2026-08-08.


Samstag, 8. August 2026

Domkoboldoj - Heinzelmännchen

Jen mallonga teksto kun simplaj frazoj por plezura legado aŭ Esperanto-kurso.

En Kolonjo iam antaŭ longa tempo vivis domkoboldoj. Dum jarcentoj ili helpis malriĉulojn per sia laboro. Ili faris tion pro inklino. En la nokto ili eliris el siaj kaŝejoj en la profundo de la tero. Per mallaŭtaj paŝoj ili eniris la loĝejojn de la homoj. Lerte ili uzis ĉiun ilon. Malgraŭ sia malgrandeco ili kuraĝe entreprenis pezan laboron. Pro siaj diligenteco kaj lerteco ili plenumis ĉiujn faraĵojn en mallonga tempo. Ilia laboro devis esti finata antaŭ la mateno. Ĉe mateniĝo ili reiris en siajn loĝejojn. Dankeme multaj homoj lasis manĝaĵojn kaj trinkaĵojn por la bonaj koboldoj sur tablo.

Grafikaĵo: https://www.craiyon.com/de

Pro scivolemo la edzino de tajloro volis subaŭskulti la koboldojn kaj disĵetis pizojn en la salono. En la mallumo de la nokto la domkoboldoj glitis, stumblis kaj falis pro la pizoj kaj dolorigis sin. Tial ili neniam revenis.

Ernst Weyden unuafoje skribe fiksis la legendon pri »Heinzelmännchen« en 1826.

(Ĉirkaŭ 160 vortoj.)


2026-06-19


Samstag, 25. Juli 2026

La gramatika libro de Wilhelm Velten

Temas pri ĉi tiu libro: Velten, Wilhelm: Ausführliche Grammatik der Esperanto-Sprache. Lehr- und Uebungsbuch für fortgeschrittene Esperantisten. Berlin: Esperanto-Verlag Möller & Borel. 1910. 230 pĝ. La aŭtoro vivis de 1841 ĝis 1928. 

Mi aĉetis tiun gramatikon ĉe UEA Libroservo, ĉar ĝi kompletigas mian kolekton. Ĝia »sanstato« ne estis bona, kompreneble, ĉar ĝi havas aĝon de 116 jaroj. La posedanto videble ofte uzis ĝin, aldonante skribajn rimarkojn sur la marĝenoj. Do - estas nenio raportinda. Sed mi havas blogon … kaj ĝi volas esti nutrata.

La libro estas penige legebla. Ĝi havas formaton C6 (114 x 162 mm, proksimume grando de poŝtkarto – se vi konas tiujn malnovmodajn mesaĝilojn) kaj estas presita per malnovgermana »Fraktur«-tiparo por la germanlingvaj tekstopecoj. Tial mi volis skani la libron kaj fari bone legeblan kaj legindan elektronikan eldonon.

Mi ege malŝatas detrui paperajn librojn kaj nepre volis skani la gramatikon sen detranĉado de la paĝoj.

Ekzistas apoj (aplikaĵetoj, programoj) por smartfonoj, kiuj plenumas tian taskon. La libro estas malnova kaj bindita per fadenoj, tial oni povas meti ĝin sur tablon kaj malfermi sur ajna paĝo; la libro restas malfermita sur tiu paĝo kaj ne klapfermiĝas duone. Do mi metas la libron sur la tablon, prenas smartfonon, malfermas la apon. Ĝi bone rekonas la libron kaj la paĝojn kaj markas ĉion per ruĝaj strekoj. Mi ĝojas kaj premas la eksponbutonon.

Ekde ĉi tiu momento mi ne plu ĝojas. La malavantaĝoj de tiu metodo: Mi havas nur du manojn, kaj tiuj ne sufiĉas por manuzi kaj direkti la smartfonon, premi la butonon kaj foliumi la libron al la sekvaj paĝoj. Ja mi ne skanas unu aŭ du, sed cent dek kvin (duoblajn) paĝojn. Krom tio oni devas atenti lumon kaj ombrojn. Premante la eksponbutonon, mi abrupte mislokas la smartfonon kaj tiel fuŝas la skanaĵon. (Parenteze: Mi longe serĉis tradukon por la germana “verreißen” = abrupte misloki. Nek miaj paperaj vortaroj nek Google Translator havis trafan esperantigon.) Plurajn skanaĵojn la apo eĉ distordis, kvankam la papera orginalo estis rektangula.

La uzado de tradicia skanilo same ne donis kontentigan rezulton. Pli ol cent fojojn malfermi la klapon, enmeti la libron, fermi la klapon, skani kaj poste prilabori la skanaĵojn - ne, tion mi ne volis. Tio estus punlaboro por iu, kiuj mortigis patron kaj patrinon, tiel tekstas germana diraĵo.

Fine mi uzis ŝtopu-kaj-uzu-pretan dokumento-kameraon kaj la ĝeneralan programeton de la operacia sistemo por ĉiaj enkorpigitaj kaj USB-kameraoj.

Tio bone funkciis. Mi aranĝis la libron rektangule laŭ 4x4-krado de la kamerao kaj fotis laŭ la vico »Skani - dokumento - Finita - Konservi kiel foton«. Foliumi … skani … foliumi … skani…

La programeto tuj ekkonis la paĝojn kaj fortranĉis superfluajn randojn.

Retaj programoj plenumis la pluajn paŝojn:

  • konverti la jpg-fotojn en pdf-dosierojn,
  • disigi la duoblajn paĝojn,
  • kunigi ĉiujn duonigitajn paĝojn en unu grandan dosieron,
  • transformi la pdf-dosieron de formato A4 al formato A5,
  • prilabori per forigo de nigraj marĝenoj, aŭtomata rektigado de teksto sur paĝo, senmakuligado kaj
  • plifortigi blankan fonon.

La aŭtomata rektigado de teksto sur paĝo estis kelkfoje nekontentiga, eĉ misa. Vi povas (bedaŭrinde) bone vidi tion. 

Poste mi permane viŝis ĉiujn manskribitajn notojn.

Vi povas elŝuti la skanaĵon (ĉ. 70 Mbyte) ĉi tie: 🔗http://tiny.cc/veltengr (el Dropbox pere de tiny.cc).


2026-07-25


Samstag, 11. Juli 2026

Denove pri klerigado

En antaŭa blogero pri klerigado en Germanio mi skribis, ke »Edukado neniam estis kaj estas demando de mono, de riĉa aŭ malriĉa deveno.«

Grafikaĵo: https://www.craiyon.com/de

Mi ne nur legas librojn, sed ankaŭ volonte lernas ion pri la deveno kaj vivo de aŭtoroj. Mi konstatis, ke ne malofte estontaj verkistoj (kaj ne nur tiuj) plenkreskis en malriĉulaj familioj, tamen ricevis edukadon kaj klerigadon de pastroj, instruistoj aŭ aliaj personoj, kiuj frutempe ekkonis talentojn kaj kleriĝemon de la infanoj. Jen du ekzemploj, unu pri verkisto, alia pri entreprenisto.

La germana aŭtoro Karl May (1842 - 1912) devenis de malriĉa teksista familio. Li estis la kvina el dek kvar infanoj. Lin aparte subtenis la Ernstthal-kantoro Samuel Friedrich Strauch, kiu donis al li private lecionojn pri muziko kaj komponado.

Johann Friedrich Gottlob Koenig (1774 - 1833) estis germana presisto kaj entreprenisto. Oni konsideras lin kiel inventinton de vaporpelata rapid-presilo. Li kunfondis la firmaon Koenig & Bauer, la plej malnovan fabrikon de presiloj en la mondo.

Kvankam liaj gepatroj estis simplaj kampuloj, pro sia eksterordinara talento li rajtis partopreni privatajn lecionojn de pastro en Eisleben aldone al la bazlernejo. La vivosituacio de la familio malboniĝis post la frua morto de lia patro; tamen oni ebligis, ke li frekventadis la gimnazion (prepara lernejo por la universitato). Je lia lernofino oni atestis al la juna Koenig, ke li havas precipajn sciojn pri mekaniko kaj matematiko.

(Vivresumoj laŭ vikipedio)

La menciita blogero: 🔗 https://esperanto-sh.blogspot.com/2026/06/kiu-lernos-esperanton.html


2026-05-31